اختصاصی؛

آنچه در ادامه می خوانید، هشداری اجمالی نسبت به قطع درختان و از بین بردن فضاهای سبز در شهر تهران است که نمونه مستندی هم از آن آورده شده است.

 

آنچه در ادامه می خوانید، هشداری اجمالی نسبت به قطع درختان و از بین بردن فضاهای سبز در شهر تهران است که نمونه مستندی هم از آن آورده شده است.

به گزارش صبح ما، امروز تنها قدیمی ها می دانند منظور از باغات تهران دقیقا چه بوده است(!) مقصود همان باغات میوه و سرسبز مناطق شمالی و غرب تهران است که ده ها سال، هوای این شهر را مطبوع و شاداب نگه می داشتند و مامنی برای پرندگان زینتی بودند. باغاتی که متاسفانه بخش اعظمی از آنها با حمله و طمع برخی مسئولان شهری در ادوار مختلف، به ویژه پس از جنگ تحمیلی به برج های بی ریخت بتنی و عمارت های چندین طبقه تبدیل شدند.

شهرفروشی پدیده‌ای تازه ای نیست به ویژه وقتی قیمت زمین با رشدی نجومی مواجه شود، عده ای فرصت طلب با اختیاراتی که در شهرداری ها و شوراهای شهر به چنگ می آورند، نقشه های شومی برای تاراج باقیمانده باغ ها و زمین های درون بافتی می کشند و با امکاناتی که در اختیار دارند، یک شبه باغی کهنه و قدیمی را به زمینی خشک تبدیل می کنند(!)

در تازه ترین نمونه، مشاهده شده که در فاصله زمانی یک سال و نیم،‌ تراکم فضای سبز باغی در خیابان ملاصدرا، شیخ بهایی شمالی، درست در انتهای خیابان شهید شهانقی، بسیار کاهش یافته است که حاکی از قلع و قمع بی رحمانه درختان قدیمی در این منطقه است.

شهردار انقلابی تهران که از شهرداران ادوار سابق به عنوان «بی عرضه گان» یاد می کند، امروز چه جوابی نسبت به این فاجعه دارد؟

اکنون این پرسش مطرح است که ژست سیاسی گرفتن و کسب درآمد از قطع درختان برای یک مسئول شهری که باید بیشترین کارآمدی را در حوزه خود داشته باشد، چه فایده ای برای اصولگرایان داشته که برخی حاضرند نکبت نابودی باغات و فضاهای سبز را به قیمت عزت محافظت از محیط زیست و سلامت شهروندان بخرند؟

آیا همین یک نمونه از تخریب و قطع درختان کافی نیست برای اینکه زنگوله های نظارتی شورای شهر تهران به صدا درآیند و مانع پیشرفت هیولاهای منفعت طلبی شوند که تنها برایشان ساختن یک سازه خشک و بی قواره برای کسب پولی بیشتر اولویت دارد؟

اصولگرایان انقلابی که گمان می کنند می توانند همچون برخی ادوار، شهر را با بدهی های نجومی به مدیران دیگری تحویل دهند، بدانند روزی فرا خواهد رسید که در حساب و کتاب ها، سهم بالایشان در سوزاندن سرمایه های شهر نظیر باغات، فضاهای سبز و فرهنگی، مدنظر کارشناسان و تحلیلگران قرار خواهد گرفت و این گونه نیست که بتوانند پروژه «شهر سوخته» خود را بی سرو صدا پیش برند و در فردا روز، مدعی دلسوزی و کارآمدی شوند.