مرتضی صارمی

اکنون که این شخصیت با مرام همراه همسر فداکار و اندیشمندش به لحاظ شرایط سخت حصر و وجود بیماری، تحت فشارهای روحی و تشعشات امنیتی است، بر ماست مقاومت مسئولانه او را مدح کنیم و در این عمل سیاسی مسالمت آمیز از عاملان و آمران حصر بخواهیم آزادگی شخصیت های تاریخی را سرلوحه کارشان قرار بدهند.

 

مرتضی صارمی، عضو شورای مرکزی مجمع ایثارگران نوشت: در آموزش الفبای علم ارتباطات گفته می‌شود برای انتقال پیام و درک معنی باید پارازیت‌ها حذف تا امکان ارتباط متقابل برقرار شود. در برقراری ارتباط نرم افزاری و هنجاری وجود تعصب به ویژه از نوع کورکورانه سخت‌ترین پارازیت به حساب می آید. با این گزاره قصد تحلیل عمل سیاسی مهندس میرحسین موسوی را دارم.

و لذا برای برقراری ارتباط و درک معنی با مخاطبین دو روایت را به اجمال در این سطور به تصویر می کشم. معمولا وعاظ برای تبیین حق و باطل ماجرای بیعت را در زندگی سیاسی امام سوم شیعیان مطرح می کنند و گفته می شود اگر امام حسین(ع) بیعت با یزید را می پذیرفت، حداقل مصائب مدینه تا مکه و بصره تا کربلا را نداشت. فارغ از  نگاه های ایدئولوژیک، به لحاظ قراردادی ولیعهدی یزید در صلح نامه امام حسن(ع) با معاویه نبود و امام حسین(ع) نمی‌خواست برخلاف عرف سیاسی و قرار داد اجتماعی عمل کند.

در ماجرای تحولات سیاسی اوایل انقلاب ۵۷، مهندس بازرگان که سال ها با نظام پهلوی مبارزه مسالمت آمیز کرده بود، بعد از انقلاب به عنوان نخست وزیر دولت موقت انتخاب و در اولین دوره مجلس شورای ملی به عنوان نماینده تهران از طرف مردم برگزیده شد. این در حالیست که او در اعتراض به نوع اداره کشور و رفتارهای تندروانه استعفا داد، ولی با این وجود کاندیداتوری او تایید و از طرف مردم تهران به عنوان نماینده انتخاب شد. اما او دست از مبارزه مسالمت آمیز( اکت سیاسی) برنداشت و در مجلس با نطق‌های انتقادی از حقوق مردم و کرامت انسانی آنها دفاع می‌کرد. به طوری که صادق خلخالی یکی از مخالفین آتشین ایشان در مجلس در روزهای بیماری به سر قبر وی می رود و از او حلالیت می خواهد.

در این نوشتار قصد مقایسه و تشبیه ندارم بلکه صرفا از نگاه انسانی است تا در گرداب تعصبات کورکورانه سرگردان و حیران نشویم. مهندس میرحسین موسوی در شرایطی نخست وزیر شد که در مجلس اول و دوم مخالفینی داشت، ولی اکثریت از مرام و منش ایشان دفاع می کردند. خدمات، احساس مسئولیت و دفاع از  کرامت انسانی شهروندان باعث گردید سختی‌های عمل سیاسی را به جان بخرد؛ به طوری‌که بیش از ۱۴ سال است که در حصر خانگی بسر می برد. اکنون که این شخصیت با مرام همراه همسر فداکار و اندیشمندش به لحاظ شرایط سخت حصر و وجود بیماری، تحت فشارهای روحی و تشعشات امنیتی است، بر ماست مقاومت مسئولانه او را مدح کنیم و در این عمل سیاسی مسالمت آمیز از عاملان و آمران حصر بخواهیم آزادگی شخصیت های تاریخی را سرلوحه کارشان قرار بدهند و کار امروز را به فردا نیندازند.